
De espresso martini zonder wodka. Koffie en gerijpte agave blijken elkaar beter te liggen dan je zou denken.
De espresso martini is van Dick Bradsell, die hem eind 1983 in Londen maakte toen een klant aan de bar vroeg om iets dat haar wakker zou maken. Hij noemde hem eerst vodka espresso; de martininaam kwam later, toen elke drank in een V-vormig glas zo ging heten.
De tequilaversie is nieuw en heeft geen vaste naam of vaste maker. Wat telt is de logica erachter: koffie is geroosterd, bitter en heeft karamel — precies de tonen die je ook in gerijpte agave terugvindt.
Hier kan Blanco niet. Een ongerijpte tequila is te scherp en te groen naast espresso; die twee blijven naast elkaar staan zonder ooit één drank te worden.
Tecán Reposado heeft door de tijd op eikenhout vanille en karamel meegekregen, en dat is de brug naar de geroosterde kant van de koffie. De agave blijft er onderdoor lopen — waar wodka helemaal niets zou bijdragen.

Verse espresso, en laat hem afkoelen voordat je shaket. Hete koffie smelt je ijs in twee seconden en je houdt een lauwe, waterige drank over.
Hard shaken is niet optioneel. Dat schuimlaagje komt van de oliën in de espresso die door het schudden emulgeren; te zacht geschud en je hebt geen kraag.
Drie koffiebonen erop. Dat is traditie, geen smaak.
Zet de espresso vlak van tevoren. Koffie van een uur oud smaakt zuur en dat proef je er zo doorheen.