Tecán Margarita

Er zijn minstens vier mensen die de margarita claimen. Carlos 'Danny' Herrera zou hem in 1938 gemaakt hebben bij Rancho La Gloria, net over de grens bij Tijuana, voor een actrice die alleen tequila verdroeg. Francisco Morales claimt 1942, in Ciudad Juárez. De Texaanse socialite Margarita Sames zegt 1948, Acapulco.

En er is een vierde verklaring die misschien wel de beste is: de margarita is gewoon een tequila-daisy, en daisy betekent margarita in het Spaans. Dat recept — sterke drank, citrus, likeur — bestond al decennia voordat iemand er zijn naam op plakte.

Wat wél vaststaat is wanneer hij groot werd. In de jaren zeventig kwam de frozen margaritamachine, en daarmee veranderde de cocktail in de Verenigde Staten in een zoet product uit een fles mix. De echte is nooit weggeweest, maar wel ondergesneeuwd.

Drie ingrediënten en geen plek om je te verstoppen. Bij een margarita hoor je meteen of de tequila deugt.

Tecán Blanco heeft citrus en zwarte peper, en dat sluit rechtstreeks aan op de limoen. Geen vat, geen vanille, niets dat tussen de agave en het zuur in gaat staan. Reposado kan ook, maar dan maak je een andere drank — ronder, minder scherp.

Hard shaken, en dan bedoel ik echt hard. Je wilt koelen, verdunnen en beluchten in één beweging; tien tot twaalf seconden is normaal.

Dubbel zeven, zodat er geen ijssplinters in het glas komen. Die smelten en verwateren de drank terwijl je hem drinkt.

Het zoutrandje: alleen op de buitenkant, en op de helft van de rand. Dan kies je per slok zelf.